Kohn Khean verhaal nr. 7 Khon Kean love story

A Young girl’s passion, a life long to wait (Joe Cocker)

(op verzoek van de betreffende Buksida heb ik wat veranderingen aangebracht)

De voorgeschiedenis

In 2002 heeft mij een goede bekende verzocht om op zoek te gaan naar zijn

levens passie een bar meisje van 18 jaren oud.

Zij heet On en hij Peter. Al 17 jaren droomde Peter nog steeds regelmatig van On.

Peter komt uit Bern en heeft zijn hele leven bij I.B.M. als mainframe specialist gewerkt.

Hij reisde daarvoor over de hele wereld. Tijdens de wereldwijde IBM renovatie een

aantal jaren gelden werd hij met een platina handdruk de laan uitgestuurd wat hem

niet echt deerde. Hij was inmiddels financieel onafhankelijk.

In zijn portemonai had hij al die jaren haar foto opgeborgen en het was werkelijk

een prinsesje.

Zoals al honderdduizenden keren eerder is gebeurd werd ook Peter verliefd

(1985) op een Patpong barmeisje. Een Isaantje uit de Khon Kean provincie van

18 lentes jong.

Niet alleen hij maar zeker ook zij was helemaal verknocht op hem.

Peter was toentertijd voor een dergelijk meisje onweerstaanbaar.

Een erg aardige gozer van 28 jaar, zag er goed uit, een hoogblonde jonge god

met ook nog eens een soort coupe solei en had behoorlijk wat moneten op zak

waar hij haar ruimschoots van mee liet profiteren.

Ze hebben ruim drie weken met elkaar opgetrokken hoofdzakelijk in Koh

Samui wat de liefde nog meer aanwakkerde. Peter wilde beslist met

On trouwen en dat wilde zij ook.

On had echter en enorm probleem. Ze wilde de familie niet verlaten en was

naar Bangkok gestuurd om geld te verdienen voor de ziekhuis kosten voor

haar broer die een oogziekte en nog van alle andere afgrijselijke ziektes

bleek te hebben.

Er volgde een zeer emotionele laatste week met veel huilbuien.

On stond in een enorme tweestrijd.

On koos toch voor de familie en bleef in Bangkok.

Achteraf bleek de Bangkok actie zinloos te zijn geweest want de broer

is aan een of ander virus overleden.

On is toen direct terug gegaan naar het dorp en is ook nooit meer in

Bangkok geweest.

Net zoals Peter kon ook On hem niet loslaten. Hij stuurde elke week

brieven en kaarten en in de eerste weken kreeg hij vanuit Bangkok wel

eens een kaart van haar daarna niet meer.

In de omgeving van haar dorp werd nogal aan haar getrokken ze was

het mooiste meisje van het dorp. De ventjes snuffelde met de staart

tussen de benen dagelijks achter haar aan.

On bleef echter op Peter wachten en na vijf jaren geloofde zij er niet

mee dat hij nog zou komen. On besloot te trouwen met een van die

snuffelaars uit haar eigen dorp. Ze had in al die vijf jaren nooit meer

iets van hem vernomen. Er was hier duidelijk iets fout gegaan met

de communicatie. Het adres bleek niet juist te zijn geweest!

Met Peter verliep het anders. Na een paar jaren verslapte de liefde

en het brieven schrijven werd ook minder. Tevens kreeg hij nooit een

bericht van haar terug en hij ging er vanuit dat het over was en zij

allang elders in een of ander land woonde en daar al een gezin had.

On kreeg twee zoons. Ondanks haar geheime passie voor Peter was zij

toch redelijk gelukkig. Haar man werkte als Took Took chaufeur in Bangkok

als er niets te doen was op het land.

Na de geboorte van de tweede zoon werd het, zoals zo vaak, toch wel erg

moeilijk voor het ventje.daarbij was hij al wel zo ongeveer uitgeruukt.

De moneten die bedoeld waren voor de Lao Kao en de ruukerij in Bangkok

moesten nu allemaal naar het dorp. Na een erg slechte oogst is hij weer naar

Bangkok vertokken en heeft nooit meer wat van zich laten horen zoals zo vaak

gebeurt.

Peter was een populaire jongen in Bern en trof tijdens een werkbezoek

Filippijns fotomodel waar hij meteen mee trouwde. Ook Peter kreeg twee

zoons en waren allebei een paar jaren ouder dan de zoons van On.

Dit huwelijk werd ontbonden toen hij na een werkperiode van enige

maanden in Japan er achter kwam dat zij er nog, maar liefs, twee

minnaars op na hield. Waar dat aan lag weet ik niet maar is ook niet relevant.

De zonen beleven bij hem wonen want die paste niet in haar mondaine levenswijze.

De Mission Impossible.

Ik besloot om met hem op zoek te gaan naar On.

We vertrokken met een stevige jeep naar Khon Khean stad om daar eerst

eens de bloemetjes flink buiten te zetten. Khon Kean swingt de pan uit en

is een echte pretstad. We werden na de sluitingtijd van het horeca gebeuren

meegesleurd naar een studentenfeest met overwegend meiden, wat niet zo

vreemd is daar er ontzettend veel meiden op landbouw Universiteit sturen.

Morgens vroeg toen het al weer licht begon te worden en wij via de markt

onder grote hilariteit van de mark ventsters naar ons hotel Sawadee

strompelde bleek dat wij de moeite hadden kunnen besparen daar men hier

op de markt al volop zelf de bloemetjes buiten had gezet.

Nog even t.o. het Sawadee hotel een koei-theau bami heng.

Hier werden we belaagd door 5 dames die ons die ons al ergens in de

nachtelijke uren hadden gespot en op een gemeentelijke dienst werkte,

gekleed in het bekende ambtenarenpakje met insignes.

Ze woonde in een paar dorpen verder behoorlijk uit de buurt van de stad

en waren na hun werk wat gaan eten in hun smetteloze ambtenarenpakje.

Dit etentje was enigszins uit de hand gelopen en ze moesten om half negen

weer beginnen en hadden de hele nacht doorgetetterd. Ze zaten ook aan de

koei-theau en voor de dorst dronken ze Singa met een rietje. Het viel ons op

dat ze nog behoorlijk nuchter waren. Duidelijk een andere ambtenaren wereld

dan in Nederland. Nadat ze ons naar de overkant hadden gebracht en wij hen

van ons af hadden geschut was er eindelijk………………..….het bed!!!

Wij besloten om de volgenden dag niet te vertrekken daar het zelfs met mijn

zeer gedetailleerde kaarten niet te vinden was waar het dorp zich bevond.

Gelukkig wist Peter nog dat ze uitvoerig verteld had over het meer waar ze

toen ze klein was dagelijks met haar vader ging vissen. Tevens had ze verteld

over de grote stad waar ik de indruk van had dat dit eerder Kalasin dan

Khon Khean zou zijn. Hierdoor kon ik de streek enigszins lokaliseren en ik was

al eens eerder bij dit meer geweest. De volgende avond deden we een poging

om het rustig aan te doen wat niet helemaal lukte. We zochten een tent op met

een stevige band waar de snerpende gitaren ons om de oren gierde, een prima

avond. Gelukkig kwamen we de ‘Singa met een rietje" ambtenaartjes niet meer

tegen. We reden toch tegen zeven uur morgens Khon Khean uit.

Ik reed richting het meer wat ten noord-oosten van Khon Kaen ligt en eigenlijk

bij de provincie Kalsin zou moeten behoren. Toen we naar een overheerlijke

koei-theau nam en een som-tammetje, het ultieme Isaan speed, Daar blijf je lekker

wakker van.Om tien uur kwamen we in deze zeer authentieke streek aan. Mooie

dorpen met veel bamboebomen en huizen allemaal nog allemaal palen en de meeste

met gevlochten bamboe wanden.

Het dorp wat we zochten noemen we maar Ban Nok Keau.

We hadden geluk dat er veel mensen op de reisvelden zodat we het overal

konden vragen. Dit was een leuk gebeuren maar het was toch een

"mission impossilble’. Iedereen had er van alles over te melden.

We hebben wat afgelachen. Na veel ‘mai loe luang lui’s’ en veel gegiechel

en pret en een paar keer verkeerd te zijn gereden kwamen we er achter dat

er drie dorpen waren met ongeveer dezelfde naam. Het bleek toch een

‘mission impossible’. Het eerste dorp was duidelijk het verkeerde dorp.

We hadden bijna een uur naar dit dorp gezocht en de zandweg was erg drassig.

Gelukkig dat we deze four-weel Jeep hadden meegenomen.

Het lag wel aan een meer maar dit was meer een moeras.

Het was al meteen duidelijk dat dit verkeerd was.

Ik kwam er hier wel achter dat een van de andere twee dorpen niet aan

het meer lag. Het moest dus het andere dorp zijn.

Het was een behoorlijk eind rijden en het was net of we na een lange

rit in Siem Reap (Angkor) aankwamen. Voor ons lag het dorp.

Het was al tegen de middag toen we het dorp binnenreden.

Een schitterend dorp direct aan het meer. Bij het derde huis was het bingo.

Een oude vrouw herkende On meteen van de foto en wist van het verblijf

in Bangkok en wees ons de weg naar hun huis.Toen we het smalle pad

inreden zaten er links en recht wat mensen over en weer met elkaar te

praten op de Tafel/bed of is het een podium.

Toen we bij het huis stopte gebuurde er iets ongelooflijk.

Ik stapte het eerst uit de auto en daar stond ze er. Precies naast de

autodeur aan de kant van Peter. Peter stapte enige tellen later uit en stond

ineens pal naast zijn nachtmerries. Het was een heel vreemd moment.

On wachtte op zijn reactie en hij deed net of hij haar niet herkende,

ze leek of ze totaal niet verbaasd was dat hij daar zomaar voor haar stond.

Het prinsesje was een koningin geworden, uitermate goed geconserveerd,

ze was inmiddels 36.

Een schitterende meid die er ook nog eens veel jonger uitzag.

Ik begreep meteen waarom Peter zo smoorverliefd op haar was geworden.

Hij wist totaal geen raad met de situatie en zij nam daarom maar het heft in

handen en zei met een elegante waai ‘sawadee khun Peter’ en begroete mij op

dezelfde wijze. Peter was nog steeds sprakeloos en On nam hem bij de hand

en liep naar het houten huis. Ze liepen de trap op, ik bleef op afstand.

Dit wilde ze niet, ik zou ook wel dorst en honger hebben, zij ze. Dat had ik ook

en besloot om even mee naar boven te gaan. Het huis was voor de helft open

zoals je dat vooral in het noordelijk deel van Isaan tegenkomt.

Hij was inmiddels van de schrik bijgekomen en zij ging water halen en wat eten.

On kwam terug met een bak met koel water waar jasmijnbloemen en nog een

ander soort rode bloemen in dreven. Ook had ze korenau en laab meegenomen.

Ze kwam uit het gesloten gedeelte van het huis met een plastic zakje in met foto’s.

Dit waren alle foto’s die ze tijdens de vakantie hadden gemaakt en die hij haar

gegeven had, gelukkig nog voor zijn vertrek naar Bern. De glimmende goud-

kleurige kerstversieringen die hij haar gegeven had, waren er niet meer.

Die had ze duidelijk ergens anders voor nodig gehad. Ze bekeken samen de

foto’s en zij vertelde honderd uit hoe fantastisch het was geweest.

Ze sprak een behoorlijk goed verstaanbaar engels tegen hem.

We dronken en aten wat en al gauw kwam zijn verwijt waarom ze nooit

teruggeschreven had. Enorm verbaasd antwoordde zij dat ze alleen in

Bankok post van hem had gehad en dat ze na twee maanden was

teruggekomen in het dorp en daarna nooit meer wat van hem had

vernomen.On had een heel serene wijze van spreken zoals dat bij een

koningin hoort.

On vertelde dat ze zoveel jaren op hem had gewacht en de tranen liepen haar

over de wangen. Dit was het moment voor mij om af te nokken.

Beneden op het erf zat haar vader, Wai hete hij. Wai was bezig met de bamboe

vallen voor de Thinglees, een hagedis die men eet en in een holletje in de

grond zit. Ze eten deze dieren zoals de Isaans alles op vier poten opeten,

behalve dan het podium.Tafels en stoelen hebben ze niet.

Het verbaasde hem dat ik wist hoe ik de vallen moest spannen,een zeer

vernuftig bamboe apparaatje. Wai vroeg me om mee te gaan om de vallen te

zetten. Ik zei dat dit met Peter en On toch wel een tijdje zou gaan duren en

we liepen samen langs de oever van het meer en hebben zeker 30 vallen

gezet. Op een mooi plekje onder een boom vertelde hij dat zijn vrouw een

half jaar geleden was overleden en dat hij nu alleen met zijn dochter en haar

twee zoons in het huis woonde en vertelde over de dood van zijn zoon.

Een andere zoon was naar Maleisië gegaan om te werken en hij had nooit

meer iets van hem vernomen. Hij was bang dat Peter On mee zou willen

nemen naar Bern. Zijn leven zou er dan hopeloos uitzien, zij Wai.

Ik zei dat Peter niet tegen mij had gezegd dat hij dit van plan was.

Verder kon ik hem niet geruststellen, en ik kon dat ook niet.

Hij vertelde hoeveel verdriet On had gehad in de tijd dat ze op Peter had

gewacht en dat het geluk met het ventje uit het dorp maar van heel korte

duur was geweest. Ze had het niet erg getroffen in haar leven vond hij.

Wai ook niet vond ik. Heel gelukkig waren ze nu samen met de twee jongens.

Ik gaf hem 500 bath voor wat dan ook. We liepen terug naar het huis en toen

Peter en On ons zagen aankomen kwamen ze naar beneden.

Hoe deze ontmoeting tussen hun verder was verlopen kon ik totaal niet

opmaken uit hun gedrag. On vertelde dat ze was begonnen om een huis

te bouwen voor haar zoons. Ze vroeg of we het wilde zien.

Ik wilde wel maar Peter had daar geen zin in. We liepen een eindje verder

en achter de bamboestruiken was de plek. Ze hadden de grond al

opgehoogd en ook had ze al betonnen palen en een berg grijs grind

gekocht. Ze dacht nog 5 jaren nodig te hebben voor het af was.

Haar zoons zouden dan groot genoeg zijn om te werken en dan had zij hij

missie volbracht zij ze. On zat op haar hurken precies in het midden van

de verhoogde grond en praatte honderd uit.

Ze vertelde haar hele levensverhaal en nu bleek ook dat ze door de dronken

echtgenoot regelmatig met een stuk bamboe werd geslagen als er geen geld

was voor Lao Kao. Ik voelde mij niet erg op m’n gemak want ik wilde hier

niet bij betrokken raken. Don’t shoot me i’m only the gide.

We liepen terug naar het huis want haar zoons zouden spoedig uit

school komen. Ze was erg trots op haar zoons en vroeg ons of we

wilde wachten totdat ze thuis kwamen. Dat wilde Peter niet.

Er was een beladen sfeer ontstaan en het was tijd om te vertrekken.

Na veel gewaaid en baai baai en shock dee’s reden we het pad af het

dorp uit. Het Omaatje zwaaide ook nog.

Nog geen honderd meter van het dorp zagen we de eerst kinderen

van school komen. Hij begon the vertellen hoe prima ze was geweest.

Ik zei ‘wy don’t take the money and run, so fast you can..

Hij zij dat dit moeilijk zou zijn daar zijn zoons hem in Bern nodig hadden en

dat hij de laatste jaren zonder vrouw toch ook vaak langer dan een half jaar

in het buitenland was geweest. Een beetje onhandig van mij want zijn zoons

hadden hier natuurlijk niks mee te maken, daar ging het niet om. Ik vroeg hem

hoeveel hij haar had geven voor bijvoorbeeld het huis wat sneller te kunnen

afbouwen.

Duizend bath zij hij.

Nu weet ik dat hij toen recentelijk aan een meflouw in de Renoir cocktail lounge

in soi 33 ca. 70.000 bath had gespendeerd, buiten natuurlijk wat ze zoal

dagelijks kost, extensions noemen de dames dit. Ik haalde dit voorbeeld aan.

Deze dame werkte achter de bar en niet ervoor, daarom was ze heel anders.

Ik had hier al eerder een discussie met hem over gehad dat ik dit geen rede

vond om er dan maar zoveel geld aan te geven en dat het doel van deze

meflouwen toch allemaal hetzelfde is, of ze nu voor of achter de bar werken

dat maakt niet uit. Ik begreep er niks van zei Peter. Dat zal het wel zijn zei ik.

Ik werd hier in de auto even stil van en begreep dat ik er niets meer over

moet zeggen.

Ik kan er helaas geen happy-end van maken want het was niet anders.

Iedereen heeft zo z’n eigen Thailand moves en vibes.

In maart ga ik er weer eens langs, de streek is erg geschikt om foto’s te maken.

cheers

Buksida Rob